اومدم یه سر به وبلاگم بزنم و حرفی که شاید کم کم بخواد بغض بشه رو اینجا بزارم و برم .

هنوز نتونستم اونجور که باید بیام و اینجا رو بسازم و چند نظری هم بر اون نوشته شده ، اونی که حس کنم از ته دل براومده تاییدش می کنم و اونی که خواسته وبلاگشو تبلیغ کنه پاکش می کنم . آخه کجای وبلاگ من پرمحتواست که نوشتی : وبلاگ پرمحتوایی دارین به منم سر بزنین !!!

خلاصه ، هفته پیش با یه دردی که چند ماهیه تکرار می شه و من به گوشه ی بی خیالی انداختمش ؛ جدی گرفته و رفتم پیش پزشک و اونم انگار نه انگار که باید یه دل دلی کنه و بگه ... یه راست گفت : سرطانه . خب دیگه خیلی شایع شده و همه دارنش ...

بهم ریختم . اومدم خونه ؛ حالم بد شد و روحم در آستانۀ ترکیدن بود . خوابیدم . فرداش سر کار توی خلوت خودم کلی گریه کردم . گفتم خدایا ! حس میک ردم چرا این روزا همه دعاهام شده : خدایا منو پاک ببر . موضوع چی بوده .

بعد از کلی گریه کردن ، اومدم نوشتم و نوشتم ....

حالا هم یکی اوم خونه نم تونم بنویسم اینجا .........

دلم جریان دارد در باریکۀ خواب

دلم جریان دارد در دستان سرد زندگی

سایه ها بیدار !

عقاب را بگو

از چه سان خوابیدی !

سایه ها بیدار

کرکس پیر زمان

سایه اش بر روح من ، دامن زده است .

عقاب را بگو !

از چه سان خوابیدی !

نمی دونم چرا حس تنهایی دارم .

خیلی این روزا حس تنهایی اومده سراغم نمی دونم چیکار کنم . کجا برم .

باز اومدم به درگاهت خدااااااااااااااااا

چی می شنوم .

از زمانی که می گذرونم خیلی اتفاقات دارم می فهمم . واقعا نم تونم باور کنم ماجرای عاشق شدن بر مردی زن دار .

 به تازگی با یکی از دوستای قدیمی همراه شدم ماجرای دختر محجوب و مغرور که امروز از عاشق شدنش به مردی زن دار می گه .

همه اشم می گه : دست خودم نیست .

یعنی چی دست خودم نست .

عقلتو بکار ببر .

از امروز این وبلاگ چاه ناله های من است . زندگی زیبایی دارم و منظور از ناله ها ،ُ حرف دلم که نتوانم با کس بگویم هست .

می نویسم و می تراوانم درونم را بر روی کیبورد کامپیوتر ، تا بها یابم در بودنم .

فعلا